Amerikan resmi ideolojisi, uzantısı olan bütün kurum ve kuruluşlarla bir bütündür ve başta Hollywood olmak üzere, bağlantılı tüm organlar da bu ideolojiye doğrudan bağlıdır, tutunmak için de bağlı olmak zorundadır. Dolayısı ile resmi ideolojinin bağrında, rahat koltuklarında oturan insanların ürettiği eserler ciddi anlamda bir düzen eleştirisi barındıramaz, hele hele Amerikan rüyasının en önemli yapıtaşlarından olan Hollywood, kardeş kurum medyaya ucundan kıyısından da olsa dokunamaz.

Devamı »

Bir Türk ailesi için en ideal durum olan bir erkek bir kız çocuktan (baba her durumda bir erkek çocuk ister, diğerinin kız olmasına aldırmaz, anne için de tercih noktasında istekte bulunma şansı olur, her ne kadar iki doğum yapmak zorunda olsa da), oluşan ailede, anne-baba sanatçı hatta baba da yönetmense çocukların sinemaya girmesi normal denebilir ama ikisinin de bu denli iyi oyuncu olması ailede sürekli destek ve yardımcı olan kişilerin varlığıyla açılanabilir sanıyorum.
 
Önce oğlanı tanıdık. Sinemayla yeni yeni kırıştırıyordum o zamanlar. Bir arkadaşımın önerisiyle izledim Donnie Darko’yu. Tuhaf bir filmdir anlatmayacağım. Zaten konusu anlatılmayan filmlerden. Ancak o denli tuhaf ve girift bir film ki gösterildiği andan başlayarak kült statüsüne oturmuş ve hala oradan kalkmadığı gibi dünyanın değişik yerlerinde fanatikleri olan, adına eğlenceler, sergiler, performanslar düzenlenen bir film haline gelmiş durumda. Bir filmin dünya genelindeki kitlelerin belli bölümü üzerindeki en üst düzey etkisini anlamak açısından seyredilmesi gereken bir film en azından.   Devamı »

Evvveeeettt! Abilerim Ablalarım! Şu elimde görmüş olduğunuz film, 4 YTL’lik seriden satılmakta olup tüm haftalık mutfak ve temizlik bütçemi yatırarak sepetin yarıya yakınını aldığım ve neyse ki bu tür filmleri kimse anlamıyor da bu kadar ucuza alabiliyoruz dediğim bir film:
 
AMNESIA! (Mavi Yalanlar) – biraz önce İtalyan sineması için yazdığım ne varsa bu filmle ilgisi yok. Ortalama bir kurgu bozumu (filmin yarıdan sonrasını baştan alıp diğer tarafın bakış açısından göstermiş) üzerine, son derece keyifli, seyirlik bir film oluşturmuş, konuyu oluşturan öğeleri birbiri içine yedirmiş.

Devamı »

Bir filme 13 tane çok iyi anlatılmış karakter sığdırabilir misiniz? Üstelik ikisi çocuk, ikisi yeniyetme…13 ayrı karakter, bir komün yaşamı, bir aristokrat aile, bir işçi ailesi. Her türden İsveç insanının dökümü. Resmen bir tür modern “Memleketimden İnsan Manzaraları”.
 
Kişilikleri listelemek isterdim ama böylesi bir yazı için çok uzun sürecek bir işti bu, vaz geçtim. O denli detaylara inilip anlatılmış ki filmde, yıllardır arkadaşınız gibi her biri üzerinde saatlerce konuşabilirsiniz. Komün yaşantısının övgüsü ve komüne katılsalar dahi insanların sahiplenme duygusunu bırakamamalarının dozu yerinde sevimli eleştirisini de bu arada alıyorsunuz filmden.
 
Film ayrıca size toplumda yerleşik bütün sosyal, cinsel baskıları, bunların saçmalığını, kimlik arayışlarını, bütün yönlerden alıp, her taraftan mıncıklaya mıncıklaya gösteriyor. Üstelik asla didaktik olmadan, tam tersi bir “sevginin gücü” filmi yada daha klişe deyişle yüreğinize dokunan sımsıcacık bir film olarak da sınıflandırılabilir ama aynı zamanda Trier’nin Idiots (Gerizekalılar) filmine cuk diye de zaman zaman oturabilir kafanızda seyrederken.  Devamı »

Eh yani bütün bir haftanız başka bir şehirde, gündüz araba kullanıp turşu fabrikalarıyla, hayvanların boğazlanıp mutfaklarınıza makul şekillerde paketler halinde sunulmaya hazır hale getirmeye yarayan milyarlık tesislerde (hayvanın diğer parçalarıyla birlikte kaynatılıp kurutulmuş kemik kokusunun en berbatına tahammül sınırını ancak ve ancak aklımdaki sinema projeleriyle zorlayarak), kolonaydı-mısırdı-soyaydı… yemyeşil zeytinin yemyeşil yağından, tadından, kokusundan, kültüründen uzak ıvır zıvırın yağlarını çıkaran neyse iste mesleğim ile bağlantılı fabrikalar arasında koşturur, aksamları da penceremden denize açılan bir liman da görünse yine de ne bilim iste cansız -dünyamı barındırmayan- otel odasına kapanınca kitaplara, dergilere onlar da tükenince televizyona dalıp, bira-rakı seçeneklerinden birini seçmeye çalışırken çeşit kanalların dayanılmaz dizilerinden ve magazin haberlerinden… (aslında bu gibi durumlarda eğlenceli oluyor bile diyebilirim de)

Uzun cümleler kurmayı seviyorum ama bu sefer beceremediğim gibi sonunu da getiremeyeceğim denli karıştı sanırım. Neyse konu dün aksam CNBC-E’de yayınlanan Dead Poet’s Society - Ölü Ozanlar Derneği.

Devamı »

Yedi sanatın içinde yalnızca bir müzikte vardır bu türlere ayırma saçmalığı, bir de sinemada. Her ikisi de sanayi ürünü bir sektörün pazarlanması gereken mallarına dönüştüğü için bu gereklilik doğuyor olabilir ama sonuç tüketiciye değil pazarlayana yarıyor çoğu zaman. Tüketici anlamsız yere ne olduğunu bilemediği türler içerisinden, çoğu zaman kötü, ilgisi olmayan filmler de almış yada kiralamış oluyor. Seyirci, sinemasal anlatım, yönetmen tarzları, güncel yada geçmişte var olan ekollere (duruşlara-manifestolara..) asla yönlendirilmeyip, ‘hadi bu akşam arkadaşlarla bir “şey” filmi izleyelim’ yönlendirmesiyle karşı karşıya kalıyor doğrudan. Çoğu zaman sinemaya ilgimi bilen ve merak eden kişilerle sohbet ederken “ne tür” filmler seyrettiğim sorusuna yanıt bulmakta zorlanıyorum bu yüzden.

Devamı »

Sanatta herşeyi biz bilir ve yaparız kibrindeki Fransızlardan çıkma, hani giderim de batının çıktığı deliğe burun kıvıran bakış açısıyla sinirim bozulur keyfim kaçar diye çekindiğim filme dün akşam biraz da arkadaşların isteğiyle gitmiş oldum.

Film boyunca hop oturup hop kalktığım vakidir. “Önyargılar her zaman kötüdür”ün en güzel örneğini yaşadım ve de aslında konu örgüsünün İranlı bir kızın gerçek yaşamında alındığını ve çizimlerin de ayni kişi tarafından yapıldığı bir çizgi romandan sinemaya aktarıldığını hesaba katmamış olmanın utancını yaşadım.

Devamı »