The man remembers the boy…
The boy revisits the crime…
The crime torments the man!
(Filmin fragmanından)

Bir Cronenberg izlemek ne denli güzel ve keyifli! Üretim sürecindeki en ince detayların bile tasarlandığını göre göre, o sinemasal sürecin bir anını bile kaçırmaya kıyamadan. Bir yönetmen ki seyircisini daha jeneriğin bile girişi olan karelerden alıyor avucuna, film boyunca da bırakmıyor.

Rosrschach mürekkep testine gönderme yaptığı sıva, yırtılmış duvar kağıdı ve diğer birçok görüntüyü sunarak hazırlıyor sizi birazdan açacağı dünyaya Cronenberg olağanüstü güzellikteki bir ninninin eşliğinde. Yalnızca göstererek mi? Tabi ki hayır! Bu çok basit olurdu. Mürekkep testine benzer görüntüleri kafanızda neye benzediğini yorumlamaya –ister istemez– çalışırken, Cronenberg leke benzeri görüntüleri derinleştiriyor, üst üste geçişlerle çakıştırıyor, üç boyutlu hale getiriyor. Kendi kendinize kalamıyorsunuz bir türlü. Kendisi görünmese de filmlerinde o çok irdelediği telepatisini kullanıyor sizinle Cronenberg:

“Bırak kendini bana! Dantel gibi işledim ben zaten konuyu kafamda. Görüntüye de döktüm hepsini. Kurguladım en belirgin haliyle. Tamam kusura bakma zaman zaman seni ters köşeye yatırır gibi olacağım ama asla seni salak yerine koymayacağım. Bu bir oyun. Bu bir kurmaca. Bu oyunu ben oynadım. Bırak kendini, gevşe, rahatla ve keyfince seyret filmimi.”

Filmin içinde heryerde var Cronen. Dolaşıyor, koşturuyor, olayları bağlıyor, durumları kesintiye uğratıyor, objektifi itiyor sağa-sola, bir şeyler gösteriyor… bir şeyleri gizliyor. Ama yaptığı her şeyle adım adım, ilmek ilmek anlatıyor Cronen. Ben bir şeyleri merak ederken, merak etmeyi atladığım bir diğer konuyu açıklığa kavuşturuyor. Açıklığa kavuşturduğu konuda yorum yapmaya başladığımdaysa bir önce merak ettiğim konu kendiliğinden açıklığa kavuşuyor. Birebir bağlantıdayım onunla. Sohbet ediyoruz. Sorularım var, “Dur” diyorum, “Bir dakika! Şuna ne olduydu?” Omzuma hafifçe dokunup gülümsüyor Cronen. “Bekle diyor, acele etme. Her şeyi anlatacağım sana!”

Çok değil, daha üç-beş dakika geçti, geçmedi. Tren garı (yalnızlık), trenin kadraja girişi (yalnızlık), hızla boşalan trenden keskin adımlarla çıkışa yönelen insanların tam karşısından ve üzerine doğru ama çok yavaş ilerleyen kamera (yalnızlık), ortalık sakinleştiğinde trenden en son inen Dennis! O ana dek tek bir görüntü verilmediği halde ortalığın sakinleşmesini yerinde en sinik haliyle oturup beklediği gözünüzde görüntüsüz canlanıveren Dennis: Örümcek! İner inmez cinsel organının bulunduğu yere elini sokup (takıntılar) bir çorap çıkarır (takıntılar), içine bir şey saklamıştır (takıntılar), kağıda yazılı bir adres! Elleri çirkin, neredeyse parmaklarının yuvarlaklığı makyajlanmış, parmaklarının arası nikotin lekeli, tırnaklar şekilsiz. Tiksinirsiniz! Tiksinmeli misiniz? Bu arada mırmırmır bir şeyler mırıldanmaktadır. Fazlaca önemsemeyiz. Kendi kendine konuştuğunu düşünürüz…. (yazının devamı www.delikasap.com sitesindedir. Bu yazının paralelinde filmin Murad Toprakseven tarafından yazılan psikolojik analizi de Deli Kasap Nisan sayısında yayımlanmıştır.)